Si Don Juan, bagama’t bunso at walang gaanong karanasan sa pakikidigma, ay puno ng kabutihang-loob. Nagpaalam siya sa kanyang amang maysakit at nagtungo sa Bundok Tabor. Sa daan, nakakita siya ng isang matandang ketongin na humihingi ng tulong. Habang ang kanyang mga kapatid ay hindi pinansin ang matanda, si Don Juan ay tumulong — pinainom, pinakain, at pinayungan pa ang ketongin.